633

به خودم که نگاه می‍‌کنم می‌بینم خیلی شبیه بابام هستم. خوابیدنم، دراز کشیدنم، نشستنم، راه رفتنم، فیلم دیدنم، کتاب خوندنم. حتی قیافه‌م. ولی می‌ترسم. از اینکه مث بابا بشم می‌ترسم.
بابا جوونی‌هاش آدم خوش‌تیپی بوده. تک کت چارخونه و سبیل و یقه اسکی. بابا نمودِ معلم‌های اوایل انقلاب بود. ولی الآن نه. اصلا به خودش نمی‌رسه. وقتی تنهایی می‌شینه جلو تلویزیون غذا می‌خوره و حواسش به اخباریه که فرداش هیچی یادش نمی‌مونه. وقتی چاییشو داغ و هورتی بالا می‌کشه و سرفه می‌کنه. چند ده‌تا «وقتی…»ِ دیگه!
اصلا دلم نمی‌خواد پیر که شدم مثل بابا بشم!

632

می‌تونستم بابت این همه مدت دو دلی و شک، امروز اخم کنم یا قهر کنم. می‌تونستم وقتی پرسیدم «نظر خودت چیه؟» و جواب داد «چه می‌دونم. من که هنوز ندیدمش»؛ می‌گفتم «باشه هر جور راحتی!» و می‌رفتم یک نخ سیگار می‌کشیدم.

ولی عوضش نشستم نامه نوشتم و گفتم من دیگه لب به سیگار نمی‌زنم. نامه نوشتم که Das ist ein muss