446

1. یوونتوس برای من همواره نمادی از داشتن «شخصیت قهرمانی» است. چه در سری A ایتالیا باشد، چه در سری B (پس از کسب 19 امتیاز منفی) همواره شانس اول قهرمانی لیگ بوده است. فوتبال ایتالیا فقط در شرایطی حرفی برای گفتن دارد که یوونتوس در مسابقات خود، خوش درخشیده باشد. برای اطمینان از این حرفم فینال جام جهانی 2006 را به یاد بیاورید که 9 بازیکن فینالیست تیم‌های فرانسه و ایتالیا، عضوی از تیم قدرتمند یوونتوس کاپلو بودند. و لیگ قهرمانان امسال که شاید یوونتوس برای خیلی‌ها آخرین شانس حضور در فینال بود، اما با پس زدن تمام رقیبان، به فینال رسید و حریف بارسلونای پر ادعا شد.
2. آندو تیموریان در برنامه نود رسما اعلام کرد که خود را یک استقلالی می‌داند و تراکتورسازی صرفا تیم این فصل اوست. اما اخلاق حرفه‌ای و فوتبال حرفه‌ای را باید جایی فراتر از ایران جستجو کرد: خوشحالی ِ به یاد ماندنی روبرتو باجو پس از گل‌زنی با لباس برشا به یوونتوس. بودای کوچک گفت که یوونتوس همیشه در قلب من خواهد بود اما من کاپیتان برشا هستم، نه یوونتوس. در ایران اما آندو عمدا کارت می‌گیرد و از زمین مسابقه خارج می‌شود تا در جشن قهرمانی تراکتور شرکت نکند.
3. بین «خوب، بد، زشت» ِ فوتبال ایران؛ قطعا زشت به سازمان لیگ می‌رسد. خبرها حاکی از آن است که اینترنت ورزشگاه یادگار امام از دقیقه 80 قطع بوده و یکی از مسئولان سازمان به تونی الیویرا گفته که مسابقه سپاهان-سایپا مساوی شده و تراکتور قهرمان لیگ حساب می‌شود تا هواداران و بازیکنان بی‌خبر از همه جا به جشن و پایکوبی بپردازند.
4. عنوان ِ«بد» این مسابقه به تونی الیویرا می‌رسد که پس از اطمینان از قهرمانی، ریسک نمی‌کند و تیم را به دفاع می‌کشد. آن هم با وجود دروازه‌بان نامطمئنی چون حامد لک. لوئیز فیگو در سال‌هایی که ستاره بی چون و چرای رئال بود، پس از قهرمانی در سال 2003 گفت «بهترین دفاع، حمله است». کاش الیویرا نیز این جمله را می‌شنید و برای این حرف فیگو احترامی ویژه قائل می‌شد.
5. تراکتو تیمی است که بار دیگر ثابت کرد برای قهرمان بودن چیزی باید بیش از انگیزه داشت: «شخصیت»! درست است که هیچ تیمی در ایران این آپشن را ندارد و معمولا تیم‌ها با رانت و پول بیت‌المال به قهرمانی می‌رسند؛ اما تراکتور به عنوان تنها تیمی که پشتوانه همیشگی طرفدارن خود را دارد باید قبول کند که روی این مورد باید بیشتر کار کند. این دُرست که سازمان لیگ شانتاژ کرد، درست که آندو خودزنی کرد و درست که تونی تیم را بد ارنج کرد، اما بازیکنانی که تا دقیقه 80 قهرمان لیگ حساب می‌شدند دیگر چرا این کار را با خود و ما کردند؟
6. قطعا «خوب» ِ فوتبال ایران مشترکا می‌رسد به:
الف) هورادارن پرشور تراکتو که همواره یار دوازدهم تیم خود بوده‌اند و در سرما و گرما دست از حمایت تیم برنداشته اند.
ب) فوتبال پاک تراکتور که به راحتی می‌توانست هفته بیست و هشتم با گسترش تبانی کند و به راحتی قهرمان لیگ شود؛ اما این کار را نکرد تا ثابت کند قهرمانی به هر شیوه‌ای را دوست ندارد.

332

آخرین باری که برای تماشای یک مسابقه‌ی فوتبال رفتم را یادم می‌آید. مسابقه بین شهاب ِ زنجان و ایران‌جوان ِ بوشهر؛ سال 82؛ لیگ دسته اول کشور. اول که رفتیم شروع کردیم به تشویق شهاب‌زنجان و کاپیتانش کورش برمک که «کوروش تیمـِـتُو بردار و بیا». تیم داخل زمین شد و بازی شروع شد و سرژیک عیوضیان (دروازه‌بان تیم) دو گل بد خورد و ما همچنان داشتیم تشویق می‌کردیم و داد می‌زدیم «سرژیک ِ عابدزاده». علی آذری گل اول تیم را زد و ما همچنان تشویق می‌کردیم. نمی‌دانم کدام بازیکنمان بر روی شماره‌ی 10 بوشهری‌ها خطا کرد و اخراج شد. الته که حرکت بازیکن حریف تمارض حساب میشد و آن خطا اخراج نداشت. اما خب اعلام خطا درست بود. و از آنجا بود که شروع شد. فحش‌ها و ناسزاها به  10 ِ بخت برگشته‌ی بوشهر: «10 ِ بوشهر کـُ…ـشه». حتی منی که کلا فحش دادن بلد نبودم هم جوگیر شدم و شروع کردم به فحش دادن به بازیکن حریف و با کسانی که اطراف من ایستاده بودند از خجالت خواهر و مادر و زن و بچه‌ی مرد نگون‌بخت درآمدیم. این آخرین باری بود که برای تشویق به ورزشگاه رفتم. دیگر نمی‌روم. حداقل تا وقتی که یاد بگیریم مادر و خواهر کسی جور کِش ِ حتی تمارض و اشتباه آن شخص نیست.